Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

1 αλήθεια, 3 ψέμματα!

1-Ήταν απόγευμα και με την "αλητοπαρέα" κατεβήκαμε για μπάνιο. Κάποιος έριξε την ιδέα να πάμε μέχρι τη σχεδία (ο Απόστολος θα ήταν) και όλοι συμφωνήσαμε. Η σχεδία ήταν τοποθετημένη περίπου στα 2.5 μέτρα βάθος. Φτάσαμε μια χαρά και ξαπλωθήκαμε πάνω της. Που να ξέραμε όμως, ότι με τον θόρυβο που προκαλέσαμε μέσα στο νερό θα "ξυπνούσαμε" τις ατελείωτες τσούχτρες που χαλάρωναν κάτω από την ηρεμία της σχεδίας! Και μέσα σε λίγα λεπτά, γύρω μας, είχε γεμίσει τσούχτρες! Φυσικά και δε μπορούσαμε να φύγουμε! Οι άντρες της παρέας επέμεναν ότι πρώτα έπρεπε να πέσουν τα γυναικόπαιδα γιατί είχαν μικρότερο εκτόπισμα. Σιγά μη πέφταμε! Σουρούπωσε κιόλας κι αρχίσαμε να κρυώνουμε. Μιας και δε πήγαινε άλλο, αποφασίσαμε να πέσουμε όλοι μαζί. Και το κάναμε! Βουτήξαμε.. Και… Άουτσ..! Τελικά οι τσούχτρες δε φάνηκε να κατάλαβαν ότι ήμουν μία από το είδος τους… Γύρισα πίσω κατακόκκινη.. Και φυσικά στη σχεδία δε ξαναπήγα!

2-Πέρσι το καλοκαίρι ξεκινήσαμε με την kat, τον savvouko και την Χαρά για Σαμοθράκη. Είχαμε κλείσει δωμάτια και εισιτήρια και μέσ’ στην τρελή χαρά ξεκινήσαμε για Σαμοθράκη! Θα πηγαίναμε μέχρι την Αλεξανδρούπολη με το αυτοκίνητο, θα το αφήναμε εκεί και θα παίρναμε το πλοίο για Σαμοθράκη. Με τρελές μουσικές και κέφια ξεκινήσαμε γύρω στις 4 από Ξάνθη. Κάπου πάνω στην Εγνατία, έξω από την Κομοτηνή, το αυτοκίνητο αρχίζει να κάνει νερά… Στην αρχή νομίζαμε πως ο savvoukos μας έκανε πλάκα και τον βρίζαμε, αλλά κάθε άλλο παρά πλάκα ήταν! Το αυτοκίνητο πήγαινε με 10 και μούγκριζε συνεχώς! Για καλή μας τύχη ήμασταν κοντά στην ανατολική έξοδο της Κομοτηνής και βγήκαμε από Εγνατία. Για ακόμη καλύτερη μας τύχη βρήκαμε ένα συνεργείο πάνω στον δρόμο. Αφού κοίταξαν για λίγο το αυτοκίνητο, μας είπαν ότι δε γίνεται να το φτιάξουν και θα ‘πρεπε να το αφήσουμε εκεί. Σα τους παλαβούς καλούμε ταξί και ξεκινάμε για Αλεξανδρούπολη. Δυστυχώς όμως η τύχη μας σταματούσε εκεί… Μόλις πήραμε την στροφή για το λιμάνι, βλέπαμε την Νόνα Μαίρη να σαλπάρει από το λιμάνι… Πάει η Σαμοθράκη… Ήμασταν τόσο στεναχωρημένοι που για περίπου μισή ώρα δε μιλούσε κανείς.. Μέχρι που το πήραμε απόφαση και γυρίσαμε απογοητευμένοι σπίτια μας..

3-Σέρρες, εξεταστική Σεπτεμβρίου. Έδινα μάθημα στις 11 το πρωί. Τότε με φιλοξενούσε η ξαδέρφη μου μιας και το σπίτι το είχα ξενοικιάσει. Είχα πάει από το προηγούμενο βράδυ για να μη ξυπνάω από τα χαράματα και τρέχω Σέρρες. Πριν από μένα, γύρω στις 9 έδινε μάθημα η ξαδέρφη μου. Η οποία από συνήθεια, φεύγοντας, κλείδωσε την πόρτα! Ξυπνάω λοιπόν γύρω στις 10 και αφού ετοιμάζομαι πάω να φύγω. Αμ δε! Πανικοβλήθηκα! Την έπαιρνα ξανά και ξανά τηλέφωνο και δε το σήκωνε. Όταν με πήρε, από τα ουρλιαχτά μου δε καταλάβαινε τι έλεγα. Ήρθε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, εγώ έφυγα σα σφαίρα για το ΤΕΙ, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά… Μη ρωτάτε, εννοείται πως ο κομπλεξικός καθηγητής δε μ’ άφησε να γράψω! Το μάθημα το χρωστάω ακόμα. Τα μπινελίκια που άκουσε η ξαδέρφη όμως ήταν άλλο πράμα!!

4-Είχε έρθει Παρασκευή και η kat μου είχε πάει Ξάνθη. Και μιας κι είχα καιρό να δω και τους δικούς μου, ξεκίνησα για το σπίτι χωρίς να τους πω τίποτα. Να τους κάνω έκπληξη! Το ήξεραν η Χαρά και ο savvoukos γιατί είχε πέσει πρόταση να πάμε όλοι μαζί αλλά δεν μπορούσαν να έρθουν μαζί μου (πάλι καλά!). Μιλάω με την μαμά μου και της λέω ότι θα πέσω για ύπνο και να μη με πάρει τηλέφωνο, στην kat το ίδιο και ξεκινάω το μεσημεράκι με το τρένο για να τους κάνω έκπληξη! Τι το θελα; Γύρω στα 15 λεπτά έξω από τις Σέρρες νοιώθουμε το τρένο αν τραντάζετε. Ηλίθιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, όπως ότι χτυπήσαμε καμιά πέτρα και δε τρέχει κάστανο, μέχρι που είδα τον στύλο της ΔΕΗ να πέφτει πάνω στο τρένο. Για την ακρίβεια, το τρένο έπεσε πάνω στον στύλο της ΔΕΗ. Ναι καλά καταλάβατε, το τρένο εκτροχιάστηκε κι εγώ όχι μόνο έκπληξη δεν έκανα, αλλά ανάγκασα savvouko και Χαρά να έρθουν να με μαζέψουν από τη μέση του πουθενά για να γυρίσω πάλι Σέρρες! Από τότε έκανα 3 μήνες να ανέβω ξανά σε τρένο και για εκπλήξεις ούτε που ήθελα να ακούσω!

Τόση γκαντεμιά χωράει σε έναν άνθρωπο; Καλά όχι γιατί μόνο μία από τις 4 είναι αληθινή! Προσκαλώ kat, LoRD_D2 και savvouko. Θα ήθελα πολύ να διαβάσω τις ιστορίες σας! Πρωτόπλαστη σ’ ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Έχει πλάκα!

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008



«Θέλω να ζήσω» τους είπε…


Και αυτοί του έδωσαν ένα τόπο πεθαμένο

Γεμάτο θάνατο και απελπισία

Και του είπαν: «Ζήσε και γέννησε ζωή»


«Θέλω να ανασάνω» τους είπε…


Και αυτοί του χάρισαν έναν αέρα μουχλιασμένο

Υγρό και σάπιο με βρώμα από υπόνομο και χολή

Και του είπαν: « Ανέπνευσε και γέμισε οξυγόνο»


«Θέλω να πετάξω» τους είπε…


Και αυτοί του προσέφεραν έναν ουρανό μολύβι

Που κολλάει στα φτερά και χαμηλώνει μέρα με τη μέρα

Και του είπαν: «Πέτα και φτάσε στον ήλιο»


«Θέλω να δημιουργήσω» τους είπε…


Και αυτοί του έδωσαν σπασμένα σφυριά και παλιές ιδέες

Τα καρφιά είχαν σκουριάσει και είχαν σφηνωθεί στα αραχνιασμένα μυαλά

Και του είπαν: «Δημιούργησε και φτιάξε τον κόσμο»


«Θέλω να ταξιδέψω» τους είπε…


Και αυτοί του χάρισαν ένα τρένο που πήγαινε μόνο Ανατολικά

Χωρίς μηχανοδηγό, χωρίς φρένα και δίχως ράγες

Και του είπαν: « Ταξίδεψε και πες μας για τον κόσμο»


«Θέλω να βασιλέψω» τους είπε…


Και αυτοί του προσέφεραν ένα βασίλειο στον ασπρόμαυρο βάλτο

Με υπηκόους βατράχια, έντομα και φίδια και νερά δυσώδη

Και του είπαν: «Βασίλεψε και γίνε τρανός και μέγας»


«Θέλω να πεθάνω» τους είπε…


Και αυτοί του κατασκεύασαν το πιο ωραίο φέρετρο του κόσμου

Οργάνωσαν κηδεία λαμπερή με μαυροντυμένες μοιρολογίστρες

Προσκλητήρια θανάτου μοίρασαν λευκά με μεγάλα μαύρα γράμματα

Και του είπαν: «Πέθανε και πες μας πως είναι στην άλλη μεριά, γιατί αυτή είναι η αποστολή σου»



ΥΓ: Το παρόν το εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία που βρίσκεται στην κορυφή του. Η φωτογραφία είναι γέννημα του φίλου Χρήστου Α. (στο υποσχέθηκα ότι θα έγραφα κατι φίλος). To soundtrack περιελάμβανε τα τραγούδια: Reign από UNKLE, GhostWriter απο RJd2 , Pulse απο Αrchive, Frenchy's από Holy Fuck, Ovary Stripe από Kasabian και One of these days από Pink Floyd.

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Ροζ συννεφάκι..

..Κάποτε διαλύεται.. Όταν είσαι 10 "αγαπάς" τον παιδικό σου φίλο, πιάνεστε από το χέρι και υπόσχεστε να παντρευτείτε, κάπου ανάμεσα στο κρυφτό και το τζαμί.. Μετά στα 14, νιώθεις πως είναι να ερωτεύεσαι. Ένας ολοκαίνουριος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου κι εσύ δεν κρατιέσαι να τον ανακαλύψεις. Ονειρεύεσαι τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις και ψάχνεις χιλιάδες ρομαντικούς τρόπους για να αλλάξεις τον κόσμο! Κάπου στα 17 αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Σχεδιάζεις την φοιτητική σου ζωή και τη φαντάζει σα μια μεγάλου μήκους 7ήμερη. Συνεχίζεις την επανάσταση σου και δε θέλεις τη μαμά σου να σε ρωτάει "πως έγραψες" και "αν έφαγες". Στα 21 έχεις διαλέξει τους φίλους σου, έχεις γνωρίσει πολλές παρέες, έχεις πληγωθεί, έχεις αγαπήσει, έχεις νιώσει ευτυχισμένος.. Παλεύεις να πάρεις το πτυχίο σου και ξεκινάς δειλά να κάνεις τα πρώτα σου βήματα στον πραγματικό κόσμο. Στα 23 έχεις ξεχάσει τον παιδικό σου φίλο που τόσο αγαπούσες, άφησες την επανάσταση σε κάποιον 15χρονο, σταμάτησες να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο.. Όχι γιατί το επέλεξες, αλλά γιατί έτσι σου επέβαλλαν να κάνεις. Όλες οι θεωρίες για τη ζωή σου καταρρέουν και κάποιοι σου το επιβεβαιώνουν καθημερινά. Με κάθε τρόπο. Τι γίνεται όμως όταν εσύ δεν θέλεις να τους πιστέψεις; Όταν δε θέλεις καν να τους ακούσεις; Όταν τη στιγμή που σου λένε πως πρέπει να συμβιβαστείς, εσύ το μόνο που θέλεις είναι να κλείσεις τ’ αυτιά σου και να φωνάξεις δυνατά για να μην ακούς; Κάπου καταλαβαίνεις ότι δε μπορείς να τα έχεις όλα όπως τα θέλεις. Όπως τα έχεις φανταστεί. Συμφωνώ! Αλλά όχι και να ξεπουλάς τα πάντα για να μπορείς να έχεις μια μικρή θεσούλα στη δική τους ζωή! Και τι έγινε που εγώ κοιμάμαι ακόμη στο ροζ συννεφάκι μου; Ενοχλώ κανέναν;