Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Κενό..


Πάντα όταν έχεις ανάγκη από κάτι, από κάποιον, πάντα τότε λείπει.. Κι άντε να βρεις το κουράγιο να καλύψεις το κενό. Και να βρεις και άλλες χίλιες δυο δικαιολογίες για να το καλύψεις. Γιατί ξέρεις πως αν δεν το καλύψεις θα μείνεις εκτεθειμένος. Θα μείνεις γυμνός μέσα σε μια παγωνιά που σίγουρα δεν μπορείς να αντέξεις. Οπότε προτιμάς το ψέμα, σίγουρα το προτιμάς γιατί είπαμε..δεν αντέχεις την παγωνιά. Αυτό το ψέμα όμως που σε οδηγεί; Μάλλον σε κάτι άγνωστα μονοπάτια που δεν ξέρεις ποτέ που θα σε βγάλουν. Πάντα θα υπάρχει φόβος, σκοτάδι, καχυποψία, αμφιβολία.. Πάντα θα έχεις έναν άγνωστο εχθρό πίσω σου να σε κυνηγάει. Κι εσύ θα τρέχεις σε έναν αγώνα που μόνος σου έφτιαξες, χωρίς να ξέρεις από τι πας να ξεφύγεις. Και θα τρέχεις και θα τρέχεις.. Με λίγες μόνο στάσεις σε κάτι παραπλανητικές οάσεις που το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε κάνουν να χάσεις το ρυθμό σου. Κι όταν πια θα κουραστείς, θα αποφασίσεις μόνος σου να σταματήσεις. Και ξαφνικά θα βρεθείς μόνος, γυμνός, εξαντλημένος.. Και το μόνο που θα νιώθεις θα είναι παγωνιά.. Αυτή η ίδια παγωνιά που φοβόσουν εξαρχής..




Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Μήπως αλλάζουν τα πράγματα κάποια στιγμή τελικά??????

Δεν ξέρω γιατί μας πάνε όλα καλά τον τελευταίο καιρό... Για ολες μας..

Κάποιος μας το χρωστούσε?? Ήρθε επιτέλους ο καιρός να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να βουτήξουμε σε κάτι τόσο όμορφο που παράλληλα μας φοβίζει????
Η αλήθεια είναι πως είμαστε καλά και προσπαθούμε, ποσπαθούμε για αυτό που έχουμε ανάγκη και χρειαζόμαστε στην τελική....

Μου αρέσει πάρα πολύ να είμαστε όλες μας χαρούμενες και να μην μιζεριάζουμε,να βγαίνουμε,να γελάμε,να κοιτάμε το μέλλον μας και να σβήνουμε σιγά σιγά τις σκιές του παρελθόντος, σκιές που μας κυνηγούσαν καιρό τώρα αλλά θα τα καταφέρουμε να ξεφύγουμε ,δεν θα μας ξαναπιάσουν γιατί τώρα πια τρέχουμε πιο γρήγορα από αυτές.........

Σας φιλώ γλυκά γλυκά, αξιολάτρευτα προβληματάκια μου......

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Δε βαριέμαι, δε βαρέθηκα, ξέρω!!


Θα ΄θελα να ‘μουν σαν εσένα.. αυθόρμητη, χαρούμενη, να μη με νοιάζει αν οι άλλοι με γουστάρουν ή όχι..! Θα ‘θελα να ‘μουν σαν εσένα.. χαλαρή, ήρεμη, να ζω τη κάθε στιγμή, να μη στεναχωριέμαι για τα ασήμαντα, αλλά μόνο γι’ αυτά που με γεμίζουν πραγματικά..! Θα ‘θελα να ‘μουν σαν εσένα.. αστεία, τρυφερή και προστατευτική, πάντα δίπλα στους άλλους για οτιδήποτε, ένα σπάνιο στήριγμα..! Θα ‘θελα να ‘μουν σαν εσένα.. δυνατή και θωρακισμένη, να αντέχω τα χτυπήματα και να μπορώ να συνεχίζω..! Θα ‘θελα.. θα ‘θελα.. πολλά θα ‘θελα, αλλά.. είμαι αυτή που είμαι! Και όταν γίνομαι καλύτερη, είναι επειδή με βοηθάς εσύ.. κι εσύ.. κι εσύ.. κι εσύ, όσο κι αν νομίζεις ότι δε το κάνεις.. Είναι αυτή η ζωή που επέλεξα να κάνω και δε το μετανιώνω. Και ξέρω πως εσύ, θα είσαι εκεί για να βαδίσουμε μαζί, να γελάσουμε μαζί, να πονέσουμε μαζί, όλα μαζί! Κι αν είμαι στριμμένη τις περισσότερες φορές.. και γκρινιάρα.. ξέρω πως εσύ με ξέρεις και με δέχεσαι.. Και θα συνεχίσεις.. Γιατί κάπου εκεί στο τέλος της βραδιάς, ξέρω πως, όταν γυρίσω το κεφάλι μου, θα δω πάνω στο τραπέζι, πέντε ποτήρια κι όχι ένα.. :-)


Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

ΒΑΡΙΕΜΑΙ?ΒΑΡΕΘΗΚΑ?ΔΕΝ ΞΕΡΩ..

Δεν φτάνει ποτέ το κρασί της ζωής για τους δυο μας
και πως να μεθύσεις μονάχος με χείλη κλειστά
αυτό που δεν πρέπει το κάναμε πάλι δικό μας
κι αυτό που ποθούμε χαμένο με φώτα σβηστά...
Με δύο φωνές ξοδέψαμε όλες τις λέξεις
με τέσσερα χέρια τον έρωτα πλάσαμε εχθρό
τριγύρω πολλά σταυροδρόμια και πως να μαντέψεις
το δρόμο που φέρνει το χθες της αγάπης εδώ...

Ακόμα μετράω τις νύχτες Σαββάτου
που ζούσες το χάδι φωτιά
κυλάει η ζωή μου με ενδείξεις θανάτου
σε λάθος κατεύθυνση πια...
Στη λάσπη του χρόνου τα ίχνη σου σβήνουν
από τη σκουριά της σιωπής
τις νύχτες Σαββάτου εκεί που τα χάνω
νομίζω ξανά πως θα 'ρθεις"...



Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

SUMMER 2009


Στόχος αυτού του καλοκαιριού να επισκεφτούμε όσο το δυνατόν περισσότερα φεστιβάλ και να παρακολουθήσουμε πολλές συναυλίες! Βασικά δικός μου στόχος είναι, δεν ξέρω γιατί μιλάω στον πληθυντικό.. Ίσως επειδή κάποιος θα με συνοδέψει.. Εξάλλου δεν είναι και πολύ ωραίο να κάνεις πράματα (Κλαίρη!!!) μόνος σου! Ξεκινήσαμε λοιπόν με φεστιβάλ Αμφίπολης - διόλου ευκαταφρόνητο!- και με Μητροπάνο, Ζουγανέλη, Καραδήμο και μια ακόμη που δυστυχώς το όνομα της δε μου έμεινε. Ωραία βραδιά.. Όποιος δεν έχει δει τον λαϊκό-έντεχνο-ό,τι και να τραγουδήσει είναι υπέροχος, Δημήτρη Μητροπάνο να σπεύσει! Απίστευτος, με αμείωτο πάθος και μία ενέργεια που σε κάνει να σηκωθείς και να χορέψεις ζεϊμπέκικο επιτόπου! Η συνέχεια αναμένεται ενδιαφέρουσα με Scorpions εδώ στην πόλη μας, Μάλαμα και Mαραβέγιας Illegal στο φεστιβάλ 'Πλάι στο κύμα' καθώς και με Θηβαίο-Τσαλιγοπούλου στο Sani festival στη Χαλκιδική. Ναι τον έχω δει 1000 φορές live αλλά τι κακό θα κάνει μία ακόμη?? Και φυσικά τέλος καλοκαιριού και εκεί που λες τί γρήγορα τελείωσε πάλι και αρνείσαι να βάλεις το ζακετάκι διότι έπιασε κρύο, έρχονται οι ξακουστές γιορτές Παλιάς Πόλης που πέρα από τα παααααάρα πολλά σουβλάκια, έχουν να προσφέρουν πολλά παραπάνω αρκεί να έχεις θέληση να τα ανακαλύψεις.. Ένα από αυτά λοιπόν είναι, πέρα από τις πολλές συναυλίες, η έκθεση κοσμημάτων της Φ.Ε.Ξ. που φέτος θα έχει τη χαρά να φιλοξενήσει και δικά μου έργα(!!). Κανονίστε λοιπόν τις άδειες σας κρατώντας μια βδομαδούλα εκεί στις αρχές του Σεπτέμβρη για να επισκεφτείτε την Ξάνθη και σίγουρα δε θα χάσετε. Για οποιοδήποτε άλλο event θα ενημερώνω όσο μπορώ νωρίτερα για να έχετε το χρόνο για σχέδια και πλάνα. Καλό καλοκαίρι και καλές βουτιές!!


Υ.Γ: Μήπως να ζητήσω ποσοστά από το υπουργείο πολιτισμού??
Υ.Γ2: Και Ελευθερία Αρβανιτάκη-Μελίνα Ασλανίδου στις γιορτές Δαφνώνα, τα 'Δημήτρια'. Τέλειαααααα..

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

Χαμογέλα!!!



Είναι λίγες οι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να χαζογελά από την ευτυχία.. Αυτόν τον μήνα όμως ήταν σαν να πήρα όλα τα χαμόγελα αναδρομικά!! Για αρχή γέλασα και σχεδόν βούρκωσα όταν έβλεπα τον μπαμπάκα μου να σβήνει τα κεράκια του. Είναι αδυναμίες αυτές, πως να το κάνουμε; Το επόμενο χαμόγελο που έκατσε εκεί και δεν έλεγε να φύγει ήταν εκείνο το βράδυ στη Θάσο όπου ανάψαμε τη φωτιά δίπλα στη θάλασσα.. Υπέροχη βραδιά.. Η ατμόσφαιρα, οι διακοπούλες, το παρεάκι, το βραδινό μπανάκι λειτούργησαν όλα τόσο ευεργετικά που ήταν σαν να εξαφανίστηκε κάθε έγνοια από το κεφάλι μου! Οι επόμενες στιγμές ευτυχίας ξεπετάχτηκαν στα δρομάκια της Τουρκίας όπου όσο κι αν χτυπούσε ο ήλιος, όσο κουρασμένη και αν ήμουν, δε με ένοιαζε τίποτα. Ήμουν εκεί με καλή παρέα και πολύ ενθουσιασμό να γνωρίσω νέα μέρη και ανθρώπους..
Δε χρειάζεται κόπος για να γίνουμε ευτυχισμένοι.. Αρκούν μικρές στιγμές με αγαπημένους ανθρώπους για να λάμψει το προσωπάκι μας.. Ακούτε provlimatikoi??

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Το δέντρο που έδινε



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....

και αγαπούσε ένα αγοράκι.

Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό

Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.

Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά...

πάρα πολύ.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα πέρασαν τα χρόνια.

Και το αγόρι μεγάλωσε.

Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου αποκάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είιπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. «Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»

«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη...μα όχι πραγματικά.

Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».

«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»

«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.

«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Shel Silverstein

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Αρκεί;



Είναι από εκείνες τις μέρες που απλά υπάρχω.
Δε κάνω τίποτα. Ή μάλλον κάνω τα πάντα, αλλά όλα μηχανικά. Σα ρομποτάκι.
Σηκώνομαι, πάω στη δουλειά, επιστρέφω, τρώω, κοιμάμαι ή περπατάω, βγαίνω ή μαζευόμαστε σπίτι. Όλα μηχανικά. Ακόμα και οι κουβέντες που κάνω κι αυτές μηχανικές είναι. Αντανακλαστικές οι απαντήσεις μου. Χωρίς σκέψη, χωρίς ουσία, χωρίς συναίσθημα. Τίποτε δε μπορώ να εκφράσω με λέξεις. Τις έχασα κι αυτές από φίλες μου. Και δε ξέρω και γιατί μετά από τόσο καιρό, διάλεξα να ανεβάσω ένα τέτοιο post. Ίσως για να κάνω μια προσπάθεια να τις ξανακερδίσω. Μια μονάχα απλή προσπάθεια.. Αυτό προσπαθώ να κάνω.. Μπορεί να μη τη κάνω σωστά, μπορεί να πληγώνω τους ανθρώπους γύρω μου που πραγματικά με νοιάζονται, μπορεί να χάνω μέρα με τη μέρα, αλλά προσπαθώ! Θα προσπαθώ να γεμίσω τη ζωή μου πάλι χρώμα.. Προσπαθώ να ανοίξω το παράθυρο και να κοιτάξω και πάλι στα μάτια τον ήλιο.. τον ήλιο μου.. Και αέρα.. Αέρας να μπει πάλι στα φτερά μου..! Μόνη μου όμως δε μπορώ.. Δε θέλω.. Θα προσπαθώ! Μέρα με τη μέρα θα προσπαθώ.. κι ας μη βγάλουν πουθενά οι προσπάθειες.. κι ας πάνε στο βρόντο.. εγώ θα προσπαθώ, γιατί δε μου πάει να είμαι ρομποτάκι.. Δε μου πάει ρε γαμώτο...

Το τραγούδι έτσι.. γιατί η Τ. έκανε κόπο να μου το μεταφράσει..

Adriano Celentano & Mina - Acqua e sale

Semplici e un po' banali
Io direi quasi prevedibili e sempre uguali
Sono fatti tutti cosi gli uomini e l'amore
Come vedi tanti aggettivi che si incollano su di noi
Dai che non siamo poi cattivi.

Tu non sei niente male
Parli bene e mi sorprendi quando tiri forte
La tua moto dal motore che sento truccato
E va bene guida tu che sei brava piu di me
E io attendo che sia amore.

Ma io sono con te ogni giorno
Perche di te ho bisogno
Non voglio di piu.
Acqua e sale
Mi fai bere
Con un colpo mi trattieni il bicchiere
Ma fai male
Puoi godere se mi vedi in un angolo ore e ore

Ore piene
Come un lago
Che se piove un po' di meno e uno stagno
Vorrei dire...
Non conviene...
Sono io a pagare amore tutte le pene

Vedi divertirsi fa bene
Sento che mi rido dentro e questo non mi conviene
C'e qualcosa che non va non so dirti cosa
E la tua moto che sta giu che vorrei guidare io
O meglio averti qui vicino a me?

Ma io sono con te ogni giorno
Perche di te ho bisogno
Non voglio di piu.
Acqua e sale
Mi fai bere
Con un colpo mi trattieni il bicchiere
Ma fai male
Puoi godere se mi vedi in un angolo ore e ore

Ore piene
Come un lago
Che se piove un po' di meno e uno stagno
Vorrei dire...
Non conviene...
Sono io a pagare amore tutte le pene

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009



Μέρες αδέσποτες..



Καμιά φορά στη ζωή όλα αλλάζουν, όλα ανατρέπονται, όλα μπερδεύονται και σπάνε.. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που μας φθείρουν, μας βγάζουν από την ήρεμη και ισορροπημένη ζωή που νομίζαμε ότι είχαμε, μας μπερδεύουν. Προβλήματα που δεν είμαστε σε θέση να λύσουμε και καθόμαστε απλά και τα κοιτάμε να μας τρώνε τα σωθικά. Είναι μία φάση που ό,τι νιώθουμε είναι έντονο.. Έντονη θλίψη, έντονος πόνος, καμιά φορά και έντονη χαρά (εγώ το λέω φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού) έτσι για να σπάει λίγο! Αυτές τις στιγμές λοιπόν έχω προσέξει ότι απολαμβάνουμε περισσότερα πράγματα. Από ένα απλό ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι, ένα τσιγάρο στο αυτοκίνητο, ένα τραγούδι, μέχρι μία συναυλία, μία βόλτα με φίλους, ένα ταξίδι.. Τα έντονα συναισθήματα διοχετεύονται και σε άλλες στιγμές της μέρας με αποτέλεσμα αυτή να αποκτά ουσία και νόημα! Να νιώθεις ό, τι κάνεις και να το απολαμβάνεις.. Χωρίς φόβους, χωρίς δισταγμούς.. Ούτως ή άλλως μέσα σου νιώθεις τελειωμένος. Τι μπορεί να σε σταματήσει..; Ίσως τελικά αυτές οι δύσκολες στιγμές να είναι πιο ουσιώδεις από τις υπόλοιπες στιγμές ευτυχίας, αδιαφορίας ή και στασιμότητας που ζούμε σ' αυτήν την έτσι κι αλλιώς ¨ἐμφύτως ἀνόητη ζωή¨..



Υ.Γ: Σε ευχαριστώ Μ. που με μία φράση με έκανες να σκεφτώ τόσα πολλά.





Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009



Ταξιδεύω το εγώ μου..

Και ο κύκλος των συναυλιών (τουλάχιστον για την άνοιξη) έκλεισε με τα ΄Κίτρινα ποδήλατα' και μια πολύ ωραία εμφάνιση κάτω από το φως του ήλιου. Ο Γιώργος (κούκλος, θεός, 'κούρος',όπως θα έλεγε η Ιρένα)-τραγουδιστής και ένας από τα δύο αδέλφια που έφτιαξαν το γκρουπ- έδωσε ρέστα καθώς για δύο περίπου ώρες χτυπιόταν κάτω από τον ήλιο με θερμοκρασία άνω των 25 βαθμών κελσίου! Η συναυλία έγινε στα πλαίσια των γιορτών νεολαίας με αποτέλεσμα εκτός από μας και κανα δυο παρέες ακόμη, όλοι οι υπόλοιποι να είναι κατά μέσο όρο 14 με 15 χρονών. Δεν μπορώ να κρύψω ότι στην αρχή ένιωθα άβολα κυρίως για να μη με δει ο Γιάννης (ο μαθητής μου) να χοροπηδάω στο 'Ταξιδεύω το εγώ μου'! Ευτυχώς ο Γιάννης δεν ήταν εκεί και ανενόχλητη απόλαυσα όλο το σκηνικό. Τραγούδια με πάθος, ένταση και πολύ θυμό, ένα συγκρότημα ζωντανό που παρόλο που δεν είχε κόσμο μπροστά του (διότι όλοι κάθονταν κάτω από τα δέντρα!) δεν πτοήθηκε και έδωσε μία ακόμη υπέροχη παράσταση.
Καλύτερη στιγμή: όταν δανείστηκα την ανεμελιά, τη ζωηράδα, την αθωότητα των παιδιών πριν ξαναγυρίσω στην πραγματικότητα. Καλύτερο τραγούδι : "Μη μ' αγγίζεις".


Μη μ' αγγίζεις

Αξίζει απόψε να φύγω
σε μέρες που δε ζούσα
Να θυμηθώ όσα να κάνω δε μπορούσα
Χιλιάδες σκέψεις μέσα μου βαθιά

Υπήρχαν λόγοι που δεν ήθελα να σε πιστέψω
Τις μικρές σου αφορμές να γιατρέψω
Πες ξανά πια ό,τι θες και νομίζεις
ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις

Είμαι σύρμα από ρεύμα κομμένο
Σ' αγαπώ είμ' εδώ κι επιμένω
Να γκρεμίζω τα τείχη που χτίζεις
ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις

Δε θέλω απόψε να φύγω σε χρόνια που δε ζούσα
Τον εαυτό μου πάντα μέσα μου κρατούσα
Γνώριμες σκέψεις λόγια μαγικά

Υπήρχαν λόγοι που δεν ήθελα να σε φοβίσω
Τη μικρή σου ενοχή να ξυπνήσω
Τώρα πες πια ό,τι θες και νομίζεις
ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις..

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009


Δεν είμαι άλλος


Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός..


στίχοι:Μάνος Ελευθερίου
μουσική:Θάνος Μικρούτσικος
ερμηνεία:Χρήστος Θηβαίος







Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009



H EΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

Τον καιρό των ανέμων
σε μιαν άλλη εποχή
να πετάς σ’είχα δει
με φτερά ραγισμένα

Τον καιρό των ανέμων
μεθυσμένη βροχή
είχες πέσει στη γη
γα να ζήσεις με μένα

Τον καιρό των ανέμων
σ’αγαπούσα πολύ
και κανείς μη σου πει
πως δεν ήσουν για μένα

Της ψυχής μου γαλάζιο
μεταξένιο πουλί
ακριβή μου γιορτή
δυο ζωές,σώμα ένα

Η εποχή των ανέμων
έχει αλλάξει καιρό
μόνο εγώ λαχταρώ
το δικό σου σημάδι

Της φυγής σου το χάδι
αγκαλιά το κρατώ
πεινασμένο μωρό
με ξυπνάει κάθε βράδυ

Τον καιρό των ανέμων
σ’αγαπούσα πολύ
και κανείς μη σου πει
πως δεν ήσουν για μένα

Της ψυχής μου γαλάζιο
μεταξένιο πουλί
ακριβή μου γιορτή
δυο ζωές,σώμα ένα

Τον καιρό των ανέμων
σ’είχε φέρει η σιωπη
και κανείς δεν μπορεί
να σε πάρει από μένα..

Στίχοι-μουσική:Γιώργος Ανδρέου
Ερμηνεία:Χρήστος Θηβαίος



ΥΓ:Που θα πάει..;Θα έρθει η επόμενη Κυριακή..
(για τον Τ.)




Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

ΜΕΙΝΕ


Κράτησέ με σα να με γεννούσες
σαν ωκεανός που αναζητούσες
όπως ο ουρανός τον άσωτό του γιο
Κράτα με κι αρχίζει ο κόσμος τώρα
Κράτα με που πέθανα σαν χώρα
Κράτησέ με σα να ζήλευες ξανά


Μείνε για ν' αντέξω το χρόνο
πριν με γκρεμίσει
Μόνο εσένα θέλω
ένα δρόμο να μου χαρίσεις
Είναι ριζωμένος ο φόβος μου
σαν νύχτα βαθιά
Γίνε γύρω απ' το πρόσωπό μου
ζεστή αμμουδιά

Κράτα με λες κι ήρθα απ' τ' αστέρια
κράτα με κι ας έχω αίμα στα χέρια
αγάπησε τα λάθη που θα κάνω πριν χαθώ

Κι από την αρχή ζωγράφισέ με
σαν τις τύψεις σου αγκάλιασέ με
όσο το κορμί ρίχνει σκιά θα σου δοθώ

Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ

Χρήστος Θηβαίος-Μιχάλης Καρράς